22 miesiące, dokładnie tyle czasu minie za kilka dni od kiedy Twoje serce przestało bić.. Tak bardzo bym chciała znów Cię przytulić, pocałować, wziąć w ramiona… Tęsknie, bardzo mocno..
Ból nie jest mniejszy. Dziś to wiem. Nigdy nie będzie. Jednak staram się go tolerować, by przetrwać codzienność. Oswoiłam się z nim, na co dzień jest w miare znośnie, otulasz się tym bólem, bo znasz go bardzo dobrze, nic innego Ci nie pozostaje, jak zaprzyjaźnić się z nim, aż nagle w jednej chwili, jak iskra zapala zapalnik by zdetonować to co nieokiełznane w sercu i duszy rozpadasz się na nowo, jakby to wszystko wydarzyło się dziś. Na nowo uczysz sie krokow próbujesz wstać – gdy jesteś blisko upadasz ponownie. Taka syzyfowa praca do końca życia. Tak juz będzie zawsze, pogódź się z tym! Ciesz sie z chwil gdy jest lżej, a gdy znów runiesz w przepaść, bądź dla siebie dobra, daj sobie czas a gdy będziesz gotowa na nowo wstań i walcz.
Zaraz kolejne święta bez Ciebie – te pierwsze chyba najgorsze. Nie byliśmy w stanie ich obchodzić, ból uniemozliwial normalne funkcjonowanje. Jedyna choinke jaką ubralismy to byla ta na cmentarzu, wyłam jak katowany pies, jednak czulam ze potrzebuje tego. . Dziś prawie dwa lata po Twojej stracie jest inaczej, w tym roku i u nas będą święta… MAmy tez Oliwiera – nie mozemy naszej zaloby przenosic na niego.. Staramy się żyć, uśmiechać, cieszyć z tego co mamy, jednak zawsze będzie brakować Ciebie przy naszym stole i w naszych ramionach. Uwielbiam robić stroiki dla Ciebie, jedyneie tyle moge dla Ciebie zrobic, tak bardzo raduje mnie to.. I choć łzy cisną się do oczu przy robieniu ich, to wiem, że nie chce o Tobie zapomnieć, choćby cały świat zapomniał, my rodzice będziemy o Tobie pamiętać
Można odejść na zawsze by stale być blisko.. 